Και τώρα που σουρουπώνει και αρνούμαι να δεχτώ τον κόσμο για άλλη μία φορά όπως είναι λέω να σβήσω τα φώτα, να κλείσω τις πόρτες μέχρι να ξεχαστώ στη σιωπή του δωματίου, μήπως με πάρει ένας γλυκός ύπνος μες τα δάκρυά μου γιατί έχω τόσο πολύ ανάγκη να κυλήσουν μερικά, ξέρεις. Αυτή είναι η ζωή σου. Συνεννοηθήκαμε;
Αυτό το όμορφο σούρουπο ας με βρει κοιμησμένη με λίγο αλκοόλ και λίγα ηρεμηστικά.
Υπόσχομαι το πρωί χαμογελώντας να σου πω την πιο δυνατή καλημέρα. Τώρα σβήσε το φως σε παρακαλώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου