In between

Βραδιάζει και βρέχει.

Ακούω να ταλαιπωρούν τη βροχή οι ρόδες των αυτοκινήτων και δεν τολμώ να κοιτάξω μέσα μου.

Στην πραγματικότητα δεν μου φταις ούτε καν εσύ.

G.

Μου λείπεις κι ας ξέρω ότι δε θα σε είχα ποτέ. Mη ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω.

Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου να καθρεφτίζεται και λείπει ακόμα και η πρώτη ντροπή.

Γιατί δεν μπορώ να μιλήσω σε άλλον.

ΓΙατί, ίσως να ξέρω χωρίς να ξέρω.

Γιατί μόνο εσένα δεν ντρέπομαι, χωρίς να σε ξέρω.

Γιατί λείπει η πρώτη ντροπή, δεν ξέρω.

Έχω σταματήσει να μετράω..

..τώρα το σήκωσες και ενώ είχα τόσα να σου πω με σόκαρε τόσο που σε τάραξα, ενώ είχες πέσει για ύπνο απο τις 10.

τι με τάραξε όταν μόλις χθες είχα πέσει εγώ από τις 8;

το ακόμα πιο πολύ που μοιάζουμε; δεν ξέρω.

το μήπως αν ενώσουμε το παζλ βρούμε μια άκρη, ή πάμε ένα βήμα παρακάτω το παζλ;

Δεν ξέρω.

Εσύ μπορεί να προσπαθείς να αρνηθείς τον εαυτό σου ενώ εγώ να μάθει να τον δέχομαι; Δεν ξέρω.

΅Εσύ μπορεί να ξέρεις φυσικά, εγώ δεν ξέρω.

σβήσε το φως

Και τώρα που σουρουπώνει και αρνούμαι να δεχτώ τον κόσμο για άλλη μία φορά όπως είναι λέω να σβήσω τα φώτα, να κλείσω τις πόρτες μέχρι να ξεχαστώ στη σιωπή του δωματίου, μήπως με πάρει ένας γλυκός ύπνος μες τα δάκρυά μου γιατί έχω τόσο πολύ ανάγκη να κυλήσουν μερικά, ξέρεις.

Αυτή είναι η ζωή σου. Συνεννοηθήκαμε;

Αυτό το όμορφο σούρουπο ας με βρει κοιμησμένη με λίγο αλκοόλ και λίγα ηρεμηστικά.

Υπόσχομαι το πρωί χαμογελώντας να σου πω την πιο δυνατή καλημέρα. Τώρα σβήσε το φως σε παρακαλώ.

Done

Δεν ξέρω. Δεν είμαι δα και ειδικός αλλά δεν σου κρύβω ότι νομιζω πως η μεγάλη μοναξιά δεν θέλει κανένα παρά μόνο ποτό και τσιγάρο..
Καμιά φορά τίποτε απ’τα δύο.
Τίποτα δεν ειναι δεδομένο.
Δεν είμαστε τίποτα παρά μικρά γραναζάκια μιας λαίμαργης τεράστιας μηχανής που κάποτε θα σωπάσει σκουριασμένη.
Sometimes like this, I feel I’m done